12-02-2007

Έιναι η δικια μας ιστορία...
Ο προσωπικός μας μύθος που χτίζεται τα βράδυα και που στο φως της αυγής γκρεμίζεται.
Είναι το παράξενο της φυλής μας. Το άσχημο και το εξωτικό που μας δωρίζει απλόχερα η απέραντη, γοητευτική και επικύνδυνη Βαβυλώνα, για όλες τις στιγμές οπου στο όνομα του βασιλείου διακρίνουμε χρώματα και ηδονές.
Σπαταλήσαμε δάκρυα και κόπο στους πρώτους τυχαίους περαστικούς και χάσαμε τα τρόφιμα και το κρασί μας απο αδύναμους ληστές.
Φονέυσαμε την αθωότητα μας σε ανάξιους εραστές και δωρίσαμε το βλέμα μας σε άχρωμους πίνακες..

Εφόσον τα ζήσαμε όλα αυτα...
Ο μοναδικός εχθρός μας βρίσκεται στους καθρέφτες όλου του κόσμου.
Όταν Βρισκόμαστε εκεί....

10-12-2006

Εζησα καθώς πορευόμουν προσπαθώντας πάντα να νιώθω το κενό μέσα μου να μικράινει, ύστερα απο κάθε μικρό η μεγάλο βηματισμό που έκανα.
Γέμιζα απο τις ανάσες των όντων γύρω μου, κρατώντας, όσο ήταν δυνατό, έξω απ'την ψυχή μου τίς ασχημες οσμές τους.

Πήρα τα χρώματα και έβαψα τα άχρωμα μέλη μου, σιγά σιγά και ψύχραιμα, αποφέυγωντας το έντονο και το απόλυτο.
Ολοκλήρωσα και ολοκληρώθηκα, παροδικά, τελεσίδικα καθώς ένιωσα το δοχείο γεμάτο και έτοιμο για το δικό μου προσωπικο φινάλε.....

10-11-2006

Ουτε δευτερόλεπτο χαμένο.
Σταλιά, σταλιά μάζευε και χτίζε.
Δημιούργησε και γέμισε τον κόσμο, με την ομορφιά που σε πλημυρίζει τις στιγμές τις ευδαιμονίας σου.
Ούτε μια στιγμή που να φύγει έτσι, άσκοπα, χωρίς ουσία.
Μάζευε και άρχισε να πλάθεις, πρώτα το σώμα και το πνέυμα σου.


Ίσως μόνο έτσι θα σου φανερωθούν οι πρώτες όψεις της αλήθειας.
Ίσως μόνο εκεί οι πρώτες ψιχάλες της βροχής, δροσίσουν το ταλαιπωρημένο απο την ξηρασία της απραξίας προσωπό σου..
Εκεί θα δείς δρόμους να ανοίγουν, κορμιά να λάμπουν, μορφές να ομορφαίνουν...

1-11-2006

Ανέλυσες και διάβασες όλο το μέλλον σου, προτου κάν αυτο γεννηθεί, αφήνοντας στο παρόν σου τα μικρότερα κομμάτια του εαυτού σου.
Καυμένε άνθρωπε.
Πόσο ευτυχής νιώθεις τώρα, που συνειδητοποίησες στην έλειψη του σήμερα, την ανυπαρξία των πράξεων και τον λαβύρινθο των σκέψεων.
Το χθές δεσμευτικό, το άυριο κόπωση και το παρόν σου στάλες βροχής στην έρημο...

30-10-2006

Αν μπορεις την αδικία που σε μαστίγωσαν, να μην αφήσεις να καταστρέφει, με τα παιχνίδια του μυαλού συμμαχώντας, πολλά πράγματα που έχτισες με κόπο...
Φτύνωντας στην συνέχεια βρώμικο αίμα στα λουλούδια του κήπου σου

22-3-2006

Μέχρι εδώ.
Μέχρι το σούρουπο της μέρας μας.
Μέχρι το τέλος του κόσμου.

Μέχρι το τέλος του δικού μας κόσμου.
Ο στόχος και το ζητούμενο.
Μεχρι έκει και ακόμα παραπέρα...

19-1-2006

Πατρίδα το είναι μας.
Χώρος ζωτικός που δεν γνωρίζει σύνορα.
Εξαπλώνεται και αυξανει, την ομορφιά του, χωρίς να καταπατά και να αλλοτριώνει.
Εμπλουτίζεται και ανανεώνεται, δέχεται ύλη και πνέυμα, δίχως διακρίσεις και διαχωρισμούς.
Θυμάται, νιώθει και αλλάζει....

1-12-2005

Τώρα που η ομίχλη διαλύθηκε και τα μπερδεμένα μονοπάτια νικήθηκαν απο ένα κουβάρι ορθής σκέψης, ήρθε η ώρα...
Το χτίσιμο της πέτρινης σκάλας πρέπει να ξεκινήσει απο αυτό ακριβώς το σημείο.
Το επόμενο επίπεδο των αναμνήσεων...

12-10-2005

Ίσως τελικά ο κόσμος να χτίστηκε έτσι, ώστε να φυτρώνουν, στον κήπο του, μορφές ανθρώπων, που σμιλέυοντας το είναι τους, γίνουν χρώματα και φάροι.
Ισως το γκρίζο, που επικρατει, βάφτηκε έτσι ωστε να φαίνεται, το έντονα διαφορετικό, που θα διαλύει, παροδικά την ολότητα του υπάρχοντος κατεστημένου.
Ισως αυτοι οι λίγοι <<εκλεκτοι>>, αντιληφθούν, την ανισσοροπία δυνάμεων που επικρατει και προσπαθήσουν, να ισιώσουν το ζύγι.
Πριν πάρουν και οι ίδιοι τον δρόμο προς τα αστέρια

Τα ες Εαυτόν

Να είσαι σαν βράχος που πάνω του συνθλίβονται τα κύματα. Να θυμάσαι πως είσαι ποιο δυνατός απο τα πρωτόγονα ενστικτα σου τα οποία υποκινούν τα συναισθήματα σου και σε τραβούν σαν να σαι μαριονέτα......Μάρκος Αυρήλιος (Στωικός Φιλόσοφος)