20-04-2007

Σε αυτές τις μέρες της γλυκείας θαλπωρής, όλα τα πρωινά του δρόμου που διαλέξαμε να διαβούμε, χαράζονται στην μνήμη μας, σαν μικρά νέα ξεκινήματα.
Στεκόμαστε και αναπολούμε, ξαποσταίνοντας, μπροστά από θάλασσες που μας χωρίζουν.
Μπροστά από ωκεανούς λήθης, γιορτάζουμε τα επινίκια, από τις μικρές μάχες των ημερών μας.
Λιακάδες και φουρτούνες, σαλεύουν, στα μονοπάτια της ζωής που φεύγει. αφήνοντας μας να αφουγκραζόμαστε μακρινούς ανέμους.
Σαν αναγεννησιακές φιγούρες γυναικών, πορτογάλων ναυτικών, ψάχνουμε αγναντεύοντας, ψίθυρους και ανάσες από πρόσωπα χαμένα μα αλησμόνητα, στους μακρινούς ορίζοντες.
Στα μπαλκόνια των ψυχών μας, αφορίζουμε και υιοθετούμε συνεχώς, υφαίνοντας, μέρα με τη μέρα, το πολύχρωμο υφαντό μας.

10-04-2007

Χθες το βράδυ, άνοιξα το βιβλίο, που μου τραγουδά γλυκά θλιμμένα νανουρίσματα, χαρίζοντας μου ύπνο βαθύ και ήρεμο.
Χθες το βράδυ, διάβασα το παραμύθι, για τους ανθρώπους με την όραση, που ζούσαν στην άχρωμη πεδιάδα των τυφλών.
Τι αστείο!

Αυτοί οι λίγοι που κατείχαν τη δύναμη να ζωγραφίζουν με όλα τα χρώματα, αναγκάστηκαν με τα χρόνια να θυσιάσουν την ματιά τους.
Αυτοί που μπορούσαν να ξεχωρίσουν ξεκάθαρα τους μορφασμούς των βλεμμάτων, πείστηκαν ότι το σκοτάδι προσφέρει ασφάλεια.
Αυτοί που είχαν την ικανότητα να διδάξουν στον όχλο, την αξία των ηλιαχτίδων μετά την καταιγίδα, χάθηκαν μαζί με την δύναμη τους, αφού διέκριναν την ματαιοδοξία στο είδος τους.
Ο ύπνος ήταν γλυκός και ατάραχος.
Τι αστείο παραμύθι!

26-03-2007

Παρέμεινε η ίδια.
Χωρίς να σε γνωρίζω.
Παρέμεινε η ίδια απόχρωση, το ίδιο φως, το ίδιο ταιριαστό σμίλευμα..
Χωρίς κάν να ξέρω,
Χωρίς να έχω ζήσει τους θυμούς, τις καταιγίδες, τις νύχτες που ξυπνάν οι λύπες σου.
Άγγελοι και δαίμονες, μεταξύ των σκέψεων και πράξεων μας.
Άγγελοι και δαίμονες μεταξύ τους, μεταξύ μας.
Όνειρα γλυκά..
Η νύχτα απόψε είναι όμόρφη και ζεστή, έξω από το παγωμένο τζάμι….

20-03-2007

Άρχισα να αφήνομαι στην ενέργεια να με παρασύρει.
Σ’αυτό που αρχαίοι σοφοί ονόμασαν ποτάμι αιώνιο.
Οι πληγές μου, προέρχονται από τις προσπάθειες, να αιχμαλωτίσω αγγέλους, που συναντώ στο διάβα μου.
Χρειάζομαι δύναμη και διάθεση ποιητή δημιουργού, για να μπορέσω να κατακτήσω τον ποιο όμορφο από όλους…

20-03-2007

Συνείδηση μας, βοήθησε και σπρώξε μας, να ανέβουμε το σκαλί, που σαν τοίχος παλιού αρχοντικού, φαντάζει.
Ώθησε μας, τις μορφές των φόβων μας, να ζωγραφίσουμε, αποκαλύπτοντας την εικόνα μικρών παιδιών στα πρόσωπα τους.
Χαλιναγώγησε και δέσμευσε μας.
Τα όνειρα, που χάραξαμε στην άμμο της νιότης μας, να αφήσουμε ελεύθερα, σαν πτηνά, σαν θηράματα, σε ένα παιχνίδι γλυκιάς επιβίωσης, όπου εμείς θα είμαστε οι θηρευτές…

14-03-2007

Κάνεις πολύ θόρυβο και αδυνατείς να αντιληφτείς τους ήχους της ζωής σου.
Τα πάντα γύρω σου, ακούγονται σαν ψίθυροι μέσα στο θορυβώδες κελί σου.
Ακόμα και τα άστρα πεθαίνουν μέσα στους ατέρμονους αιώνες, μοιράζοντας τα πλούτη τους, για δημιουργίες νέες.
Θα χαθείς κάποτε μέσα σ’αυτό που σε δημιούργησε, χαράζοντας το φινάλε της πορείας σου σε ένα τελικό ερώτημα:
Αν δώρισες η έφθειρες σ’αυτό το ταξίδι όλα αυτά που δεν κατέχονται…