10-04-2007

Χθες το βράδυ, άνοιξα το βιβλίο, που μου τραγουδά γλυκά θλιμμένα νανουρίσματα, χαρίζοντας μου ύπνο βαθύ και ήρεμο.
Χθες το βράδυ, διάβασα το παραμύθι, για τους ανθρώπους με την όραση, που ζούσαν στην άχρωμη πεδιάδα των τυφλών.
Τι αστείο!

Αυτοί οι λίγοι που κατείχαν τη δύναμη να ζωγραφίζουν με όλα τα χρώματα, αναγκάστηκαν με τα χρόνια να θυσιάσουν την ματιά τους.
Αυτοί που μπορούσαν να ξεχωρίσουν ξεκάθαρα τους μορφασμούς των βλεμμάτων, πείστηκαν ότι το σκοτάδι προσφέρει ασφάλεια.
Αυτοί που είχαν την ικανότητα να διδάξουν στον όχλο, την αξία των ηλιαχτίδων μετά την καταιγίδα, χάθηκαν μαζί με την δύναμη τους, αφού διέκριναν την ματαιοδοξία στο είδος τους.
Ο ύπνος ήταν γλυκός και ατάραχος.
Τι αστείο παραμύθι!