Τέλη Ιούλη 2007

Αυτός ο τεράστιος, υπέροχος, κόσμος, εκτοξέυει χρώματα ζωής, στο άπειρο.
Η μοναξιά, των ιθαγενών, φιλοξενούμενων, κατοίκων του, προσφέρει το ρίσκο και την απόλαυση της επιβίωσης.
Νότες και ήχοι.
Ματιές και εκφράσεις.
Απλότητα και εξέλιξη.

Στο μωσαικό της ύπαρξης, η ρευστότητα, καταδεικνυει την υπεροχή της, έναντι του απόλυτου.
Χτίσαμε πάνω στο αιώνιο, μαζέυοντας υλικά, απο νεκρούς, ασύλληπτα, παλιούς κόσμους, και λατρέψαμε το είναι μας ωσάν θάυμα.
Ιδρώσαμε, μέχρι το επίπεδο της έκφρασης, σμιλέυοντας φυσιογνωμία, θεότητας, δημιουργού.

1-06-2007

Έλα να πετάξουμε μαζί, σαν άδεια, διάφανα, αερικά, σαν νυχτοπούλια ασφαλή, την ώρα που οι θηρευτές κοιμούνται.
Έλα να σβήσουμε μαζί τις φλόγες, σαν χειμαρώδης ποτάμια, σαν απρόσμενες καλοκαιρινές μπόρες.
Έλα να χορέψουμε μαζί, στον κίτρινο δρόμο που χάραξε η πανσέληνος στην θάλασσα.
Έλα να σπρώξουμε μαζί τους βράχους, που έπεσαν στον δρόμο μας, τις πέτρες οπου σκοντάφτουν τα βήματα μας.
Έλα να γκρεμίσουμε μαζί τα τείχη, που χτίστηκαν απο χέρια ξένα, σε όνειρα, εφήμερης, ψέυτικης, παλιας, ευτυχίας.
Έλα να νιώσουμε, έστω για λίγο, την αιωνιότητα, αφήνοντας στο μπαούλο, τις αισθησεις των θνητών υπαρξεών μας..