Τέλη Ιούλη 2007

Αυτός ο τεράστιος, υπέροχος, κόσμος, εκτοξέυει χρώματα ζωής, στο άπειρο.
Η μοναξιά, των ιθαγενών, φιλοξενούμενων, κατοίκων του, προσφέρει το ρίσκο και την απόλαυση της επιβίωσης.
Νότες και ήχοι.
Ματιές και εκφράσεις.
Απλότητα και εξέλιξη.

Στο μωσαικό της ύπαρξης, η ρευστότητα, καταδεικνυει την υπεροχή της, έναντι του απόλυτου.
Χτίσαμε πάνω στο αιώνιο, μαζέυοντας υλικά, απο νεκρούς, ασύλληπτα, παλιούς κόσμους, και λατρέψαμε το είναι μας ωσάν θάυμα.
Ιδρώσαμε, μέχρι το επίπεδο της έκφρασης, σμιλέυοντας φυσιογνωμία, θεότητας, δημιουργού.