Απο τις παλιές μεσαιωνικές αμαξές μας, θα αναρώτηθούμε για την μαγεία, που σαν εξωτικό πουλι περάσει, μπροστά απο τα ματιά μας, τις στιγμές που ο ήλιος δυσει για τελευταία φορά για μάς.
Στον αιώνα που διανύσαμε. Χαρίσαμε τα δώρα της νιότης μας, κρατώντας κρυμένα στις τρύπιες τσέπες μας, αρχαίο χρυσάφι, για τους επόμενους μάγους της ζωής μας.
Οι γυναίκες και οι άντρες που παρέλασαν στους δρόμους που εμείς στρώσαμε, θα μας καληνυχτίζουν σε κάθε σούρουπο, και το παιδί του μέλλοντος θα βάψει με τα χρώματα του παρελθόντος το προσωπό μας.
Στο άυριο χαρίσαμε το αθώο αγνο σεντόνι της βάφτισής μας, το αίμα της παρθενίας μας
No comments:
Post a Comment