Βιρμανια- Μιανμαρ Φθινόπωρο 2007

Στις πλαγιές, χάρτινων βουνών, στεκόμαστε και αγναντέυουμε, βραχώδεις πεδιάδες με ψέυτικα λουλούδια.
Στις μικρές μισόκλειστες καμαρές μας, τοποθετήσαμε έυπεπτα, ακίνδυνα εικονίσματα, την λαχτάρα του αληθινού φωτός να αποτρέψουν.
Στις τσιμεντένιες αυλές μας, καλύψαμε το χώμα και ξεριζώσαμε καθέ ειδους σπόρο, φοβούμενοι το νέο και την αλλαγή.


Πέρα απο τα χάρτινα βουνά της λήθης και της απομόνωσης μας, υπάρχουν ίσως άνθρωποι με τραγούδια στα μικρά χείλη τους.
Πέρα απο τις ασάλευτες καμπύλες των τειχών μας, κάποιοι γεμίζουν με πορτοκαλί χρώμα τους δρόμους, πλάθοντας ρήγματα σε τοίχους απομόνωσης.


Μικρά όντα με πινέλα σταχέρια, ζωγραφίζουν πάνω στον πάγο και καλύπτουν με ζεστές κουβέρτες το χιόνι.
Και εμέις πορευομαστε στην ίδια ζωή με δάυτους .
Μα εμείς συνεχίζουμε να αρεσκόμαστε σε πέτρινες βραχώδεις πεδιάδες και τσιμεντένιες αυλές.
Το δικό μας ΄φως και το δικό τους...