29-07-2008

Σε μακρινη γή, αφησα τις πιο γλυκές ανάσες μου.
Εκει που ανδρώθηκε το αυριο.
Εκει που άν...

Εκεί που...
Αν ειχα αρχίσει απο την αρχή, θα έδινα στον εαυτό μου ένα μάυρο πετράδι, ένα κόσμημα αντίδοτο της λήθης, πολέμιο της μοναξιάς.
Αν ειχα καταφέρει να ξεχωρίζω τα άστρα, θά βάφτιζα τα πιό μακρινά, αφήνοντας τις προσευχές μου να πορέυονται κατα κεί.
Αν είχα αντίκρυσει τις ίδιες ματιές απο νέους ανθρώπους, θα τους έσπρωχνα να αντικρύσουν τα επόμενα βήματα, που δεν έκανα.
Αν είχα μάθει να κολύμπω στις λίμνες της φθοράς, θα έβγαζα απο τον πυθμένα τους, τα άνθη που ξέμειναν εκει, απομεινάρια αρχαίων κολυμβητών.

Αν βηματιζα αντί να στέκομαι..
Αν πετούσα αντί να πηδω..
Αν έφερνα κοντά μου τον ήλιο αντί να γυρέυω το ψύχος..
Αν ζούσα τον πόνο αντί της νάρκωσης..
Αν..
Αν...

Οι πιο γλυκές ανάσες μου, αφέθηκαν σε μακρινή γη.
Οι φίλοι χαθήκαν, το χρυσάφι μου τελείωσε και τα πέλματα μου δεν διαγράφουν σημάδια πιά στο χώμα.
Αν άρχιζα πάλι απο την αρχή, θά έδινα στον εαυτό ένα μάυρο πετράδι, ένα κόσμημα αντίδοτο της λήθης, πολέμιο της μοναξιάς.

Ένα μάυρο πετράδι, ενα σημάδι σαγηνευτικής σκοτεινης ομορφιάς...

5-03-2008

Οι άνεμοι φέραν της γύρης τον καιρό.
Η γένεση και η πτώση, τα λάθη και η δημιουργία.
Ατέρμονοι κύκλοι σε κάδρα ζωής, χαράξαν πορείες, σηκώσαν μορφές.
Παρελθόν και μέλλον σε ίδιο σχοινί, κολύμπι σε αιώνιες θάλλασες.
Τα πρώτα μας βήματα γυρέψαν ζωγραφιές αγγέλων, χαμόγελα σε κόκκινους ήλιους ....

Βιρμανια- Μιανμαρ Φθινόπωρο 2007

Στις πλαγιές, χάρτινων βουνών, στεκόμαστε και αγναντέυουμε, βραχώδεις πεδιάδες με ψέυτικα λουλούδια.
Στις μικρές μισόκλειστες καμαρές μας, τοποθετήσαμε έυπεπτα, ακίνδυνα εικονίσματα, την λαχτάρα του αληθινού φωτός να αποτρέψουν.
Στις τσιμεντένιες αυλές μας, καλύψαμε το χώμα και ξεριζώσαμε καθέ ειδους σπόρο, φοβούμενοι το νέο και την αλλαγή.


Πέρα απο τα χάρτινα βουνά της λήθης και της απομόνωσης μας, υπάρχουν ίσως άνθρωποι με τραγούδια στα μικρά χείλη τους.
Πέρα απο τις ασάλευτες καμπύλες των τειχών μας, κάποιοι γεμίζουν με πορτοκαλί χρώμα τους δρόμους, πλάθοντας ρήγματα σε τοίχους απομόνωσης.


Μικρά όντα με πινέλα σταχέρια, ζωγραφίζουν πάνω στον πάγο και καλύπτουν με ζεστές κουβέρτες το χιόνι.
Και εμέις πορευομαστε στην ίδια ζωή με δάυτους .
Μα εμείς συνεχίζουμε να αρεσκόμαστε σε πέτρινες βραχώδεις πεδιάδες και τσιμεντένιες αυλές.
Το δικό μας ΄φως και το δικό τους...

13-10-2007 To Μέλλον

Απο τα μικρά πλοιάρια των στενών ποταμών μας θα πετάξουμε τα παλιά σκονισμένα σκουφιά μας.
Απο τις παλιές μεσαιωνικές αμαξές μας, θα αναρώτηθούμε για την μαγεία, που σαν εξωτικό πουλι περάσει, μπροστά απο τα ματιά μας, τις στιγμές που ο ήλιος δυσει για τελευταία φορά για μάς.



Στον αιώνα που διανύσαμε. Χαρίσαμε τα δώρα της νιότης μας, κρατώντας κρυμένα στις τρύπιες τσέπες μας, αρχαίο χρυσάφι, για τους επόμενους μάγους της ζωής μας.
Οι γυναίκες και οι άντρες που παρέλασαν στους δρόμους που εμείς στρώσαμε, θα μας καληνυχτίζουν σε κάθε σούρουπο, και το παιδί του μέλλοντος θα βάψει με τα χρώματα του παρελθόντος το προσωπό μας.
Στο άυριο χαρίσαμε το αθώο αγνο σεντόνι της βάφτισής μας, το αίμα της παρθενίας μας