Τέλη Ιούλη 2007

Αυτός ο τεράστιος, υπέροχος, κόσμος, εκτοξέυει χρώματα ζωής, στο άπειρο.
Η μοναξιά, των ιθαγενών, φιλοξενούμενων, κατοίκων του, προσφέρει το ρίσκο και την απόλαυση της επιβίωσης.
Νότες και ήχοι.
Ματιές και εκφράσεις.
Απλότητα και εξέλιξη.

Στο μωσαικό της ύπαρξης, η ρευστότητα, καταδεικνυει την υπεροχή της, έναντι του απόλυτου.
Χτίσαμε πάνω στο αιώνιο, μαζέυοντας υλικά, απο νεκρούς, ασύλληπτα, παλιούς κόσμους, και λατρέψαμε το είναι μας ωσάν θάυμα.
Ιδρώσαμε, μέχρι το επίπεδο της έκφρασης, σμιλέυοντας φυσιογνωμία, θεότητας, δημιουργού.

1-06-2007

Έλα να πετάξουμε μαζί, σαν άδεια, διάφανα, αερικά, σαν νυχτοπούλια ασφαλή, την ώρα που οι θηρευτές κοιμούνται.
Έλα να σβήσουμε μαζί τις φλόγες, σαν χειμαρώδης ποτάμια, σαν απρόσμενες καλοκαιρινές μπόρες.
Έλα να χορέψουμε μαζί, στον κίτρινο δρόμο που χάραξε η πανσέληνος στην θάλασσα.
Έλα να σπρώξουμε μαζί τους βράχους, που έπεσαν στον δρόμο μας, τις πέτρες οπου σκοντάφτουν τα βήματα μας.
Έλα να γκρεμίσουμε μαζί τα τείχη, που χτίστηκαν απο χέρια ξένα, σε όνειρα, εφήμερης, ψέυτικης, παλιας, ευτυχίας.
Έλα να νιώσουμε, έστω για λίγο, την αιωνιότητα, αφήνοντας στο μπαούλο, τις αισθησεις των θνητών υπαρξεών μας..

1-05-2007

Ένας άντρας κοιτάει προς την πόλη, πασχίζοντας να συλλάβει, το μέγεθος της δύναμης της.
Παλεύοντας με τους δαίμονες, τις αδυναμίες, την έλλειψη πίστης του, αγναντεύει την μέθη, της φωταγωγημένης αλήθειας του παρόντος του.

Ειρήνη στην ψυχή των κατοίκων, που τρέφουν αυταπάτες ζωής στον ύπνο τους.
Ειρήνη και ευημερία σ’αυτόν που αφουγκράζεται, αρχέγονους, πρωτόγονους ήχους, πλασμάτων που χάθηκαν, σε χρόνους μακρινούς.
Ένας άντρας κοιτάει προς την πόλη, πασχίζοντας να αντιληφθεί, το μέγεθος της δύναμης του.
Πεισμώνει και οπλίζεται.
Σαλεύει και ξαγρυπνά....

20-04-2007

Σε αυτές τις μέρες της γλυκείας θαλπωρής, όλα τα πρωινά του δρόμου που διαλέξαμε να διαβούμε, χαράζονται στην μνήμη μας, σαν μικρά νέα ξεκινήματα.
Στεκόμαστε και αναπολούμε, ξαποσταίνοντας, μπροστά από θάλασσες που μας χωρίζουν.
Μπροστά από ωκεανούς λήθης, γιορτάζουμε τα επινίκια, από τις μικρές μάχες των ημερών μας.
Λιακάδες και φουρτούνες, σαλεύουν, στα μονοπάτια της ζωής που φεύγει. αφήνοντας μας να αφουγκραζόμαστε μακρινούς ανέμους.
Σαν αναγεννησιακές φιγούρες γυναικών, πορτογάλων ναυτικών, ψάχνουμε αγναντεύοντας, ψίθυρους και ανάσες από πρόσωπα χαμένα μα αλησμόνητα, στους μακρινούς ορίζοντες.
Στα μπαλκόνια των ψυχών μας, αφορίζουμε και υιοθετούμε συνεχώς, υφαίνοντας, μέρα με τη μέρα, το πολύχρωμο υφαντό μας.

10-04-2007

Χθες το βράδυ, άνοιξα το βιβλίο, που μου τραγουδά γλυκά θλιμμένα νανουρίσματα, χαρίζοντας μου ύπνο βαθύ και ήρεμο.
Χθες το βράδυ, διάβασα το παραμύθι, για τους ανθρώπους με την όραση, που ζούσαν στην άχρωμη πεδιάδα των τυφλών.
Τι αστείο!

Αυτοί οι λίγοι που κατείχαν τη δύναμη να ζωγραφίζουν με όλα τα χρώματα, αναγκάστηκαν με τα χρόνια να θυσιάσουν την ματιά τους.
Αυτοί που μπορούσαν να ξεχωρίσουν ξεκάθαρα τους μορφασμούς των βλεμμάτων, πείστηκαν ότι το σκοτάδι προσφέρει ασφάλεια.
Αυτοί που είχαν την ικανότητα να διδάξουν στον όχλο, την αξία των ηλιαχτίδων μετά την καταιγίδα, χάθηκαν μαζί με την δύναμη τους, αφού διέκριναν την ματαιοδοξία στο είδος τους.
Ο ύπνος ήταν γλυκός και ατάραχος.
Τι αστείο παραμύθι!

26-03-2007

Παρέμεινε η ίδια.
Χωρίς να σε γνωρίζω.
Παρέμεινε η ίδια απόχρωση, το ίδιο φως, το ίδιο ταιριαστό σμίλευμα..
Χωρίς κάν να ξέρω,
Χωρίς να έχω ζήσει τους θυμούς, τις καταιγίδες, τις νύχτες που ξυπνάν οι λύπες σου.
Άγγελοι και δαίμονες, μεταξύ των σκέψεων και πράξεων μας.
Άγγελοι και δαίμονες μεταξύ τους, μεταξύ μας.
Όνειρα γλυκά..
Η νύχτα απόψε είναι όμόρφη και ζεστή, έξω από το παγωμένο τζάμι….

20-03-2007

Άρχισα να αφήνομαι στην ενέργεια να με παρασύρει.
Σ’αυτό που αρχαίοι σοφοί ονόμασαν ποτάμι αιώνιο.
Οι πληγές μου, προέρχονται από τις προσπάθειες, να αιχμαλωτίσω αγγέλους, που συναντώ στο διάβα μου.
Χρειάζομαι δύναμη και διάθεση ποιητή δημιουργού, για να μπορέσω να κατακτήσω τον ποιο όμορφο από όλους…

20-03-2007

Συνείδηση μας, βοήθησε και σπρώξε μας, να ανέβουμε το σκαλί, που σαν τοίχος παλιού αρχοντικού, φαντάζει.
Ώθησε μας, τις μορφές των φόβων μας, να ζωγραφίσουμε, αποκαλύπτοντας την εικόνα μικρών παιδιών στα πρόσωπα τους.
Χαλιναγώγησε και δέσμευσε μας.
Τα όνειρα, που χάραξαμε στην άμμο της νιότης μας, να αφήσουμε ελεύθερα, σαν πτηνά, σαν θηράματα, σε ένα παιχνίδι γλυκιάς επιβίωσης, όπου εμείς θα είμαστε οι θηρευτές…

14-03-2007

Κάνεις πολύ θόρυβο και αδυνατείς να αντιληφτείς τους ήχους της ζωής σου.
Τα πάντα γύρω σου, ακούγονται σαν ψίθυροι μέσα στο θορυβώδες κελί σου.
Ακόμα και τα άστρα πεθαίνουν μέσα στους ατέρμονους αιώνες, μοιράζοντας τα πλούτη τους, για δημιουργίες νέες.
Θα χαθείς κάποτε μέσα σ’αυτό που σε δημιούργησε, χαράζοντας το φινάλε της πορείας σου σε ένα τελικό ερώτημα:
Αν δώρισες η έφθειρες σ’αυτό το ταξίδι όλα αυτά που δεν κατέχονται…

22-02-07

Απόψε φανέρωσα όλα αυτα που είχα για χρόνια θαμμένα.
Τους θησαυρούς που γυάλιζα με ασημένια πούπουλα και ανάσες ποιητών.
Την χάρη και την ομορφιά τους, συγκέντρωσα σε σεντούκια χάλκινα, καθώς στον δρόμο μου, άρπαζα τα ονειρα μεθυσμένων θαμώνων, σε πανδοχεία γαλάζια.
Τους μικρούς αγγέλους των βουνών χειραγωγούσα, κόβωντας τα ολόχρυσα μαλιά τους με διαμαντένιο μαχαίρι και αυτά που μάζεψα τα έθαψα σε μέρος τροπικό, έχοντας για φύλακες, αρπακτικά χρωματισμένα με το φώς της αυγής.

Απόψε φανέρωσα στα τέκνα του άυριο τους θησαυρούς του χθές μου.
Απόψε άνοιξα τον τύμβο, όπου με είχε εγκλωβίσει η θλίψη της αδυναμίας μου.

Άυριο θα χαρίσω σε σένα, το ομορφότερο ζαφείρι απο τον τοίχο της φυλακής μου...

12-02-2007

Έιναι η δικια μας ιστορία...
Ο προσωπικός μας μύθος που χτίζεται τα βράδυα και που στο φως της αυγής γκρεμίζεται.
Είναι το παράξενο της φυλής μας. Το άσχημο και το εξωτικό που μας δωρίζει απλόχερα η απέραντη, γοητευτική και επικύνδυνη Βαβυλώνα, για όλες τις στιγμές οπου στο όνομα του βασιλείου διακρίνουμε χρώματα και ηδονές.
Σπαταλήσαμε δάκρυα και κόπο στους πρώτους τυχαίους περαστικούς και χάσαμε τα τρόφιμα και το κρασί μας απο αδύναμους ληστές.
Φονέυσαμε την αθωότητα μας σε ανάξιους εραστές και δωρίσαμε το βλέμα μας σε άχρωμους πίνακες..

Εφόσον τα ζήσαμε όλα αυτα...
Ο μοναδικός εχθρός μας βρίσκεται στους καθρέφτες όλου του κόσμου.
Όταν Βρισκόμαστε εκεί....

10-12-2006

Εζησα καθώς πορευόμουν προσπαθώντας πάντα να νιώθω το κενό μέσα μου να μικράινει, ύστερα απο κάθε μικρό η μεγάλο βηματισμό που έκανα.
Γέμιζα απο τις ανάσες των όντων γύρω μου, κρατώντας, όσο ήταν δυνατό, έξω απ'την ψυχή μου τίς ασχημες οσμές τους.

Πήρα τα χρώματα και έβαψα τα άχρωμα μέλη μου, σιγά σιγά και ψύχραιμα, αποφέυγωντας το έντονο και το απόλυτο.
Ολοκλήρωσα και ολοκληρώθηκα, παροδικά, τελεσίδικα καθώς ένιωσα το δοχείο γεμάτο και έτοιμο για το δικό μου προσωπικο φινάλε.....

10-11-2006

Ουτε δευτερόλεπτο χαμένο.
Σταλιά, σταλιά μάζευε και χτίζε.
Δημιούργησε και γέμισε τον κόσμο, με την ομορφιά που σε πλημυρίζει τις στιγμές τις ευδαιμονίας σου.
Ούτε μια στιγμή που να φύγει έτσι, άσκοπα, χωρίς ουσία.
Μάζευε και άρχισε να πλάθεις, πρώτα το σώμα και το πνέυμα σου.


Ίσως μόνο έτσι θα σου φανερωθούν οι πρώτες όψεις της αλήθειας.
Ίσως μόνο εκεί οι πρώτες ψιχάλες της βροχής, δροσίσουν το ταλαιπωρημένο απο την ξηρασία της απραξίας προσωπό σου..
Εκεί θα δείς δρόμους να ανοίγουν, κορμιά να λάμπουν, μορφές να ομορφαίνουν...

1-11-2006

Ανέλυσες και διάβασες όλο το μέλλον σου, προτου κάν αυτο γεννηθεί, αφήνοντας στο παρόν σου τα μικρότερα κομμάτια του εαυτού σου.
Καυμένε άνθρωπε.
Πόσο ευτυχής νιώθεις τώρα, που συνειδητοποίησες στην έλειψη του σήμερα, την ανυπαρξία των πράξεων και τον λαβύρινθο των σκέψεων.
Το χθές δεσμευτικό, το άυριο κόπωση και το παρόν σου στάλες βροχής στην έρημο...

30-10-2006

Αν μπορεις την αδικία που σε μαστίγωσαν, να μην αφήσεις να καταστρέφει, με τα παιχνίδια του μυαλού συμμαχώντας, πολλά πράγματα που έχτισες με κόπο...
Φτύνωντας στην συνέχεια βρώμικο αίμα στα λουλούδια του κήπου σου

22-3-2006

Μέχρι εδώ.
Μέχρι το σούρουπο της μέρας μας.
Μέχρι το τέλος του κόσμου.

Μέχρι το τέλος του δικού μας κόσμου.
Ο στόχος και το ζητούμενο.
Μεχρι έκει και ακόμα παραπέρα...

19-1-2006

Πατρίδα το είναι μας.
Χώρος ζωτικός που δεν γνωρίζει σύνορα.
Εξαπλώνεται και αυξανει, την ομορφιά του, χωρίς να καταπατά και να αλλοτριώνει.
Εμπλουτίζεται και ανανεώνεται, δέχεται ύλη και πνέυμα, δίχως διακρίσεις και διαχωρισμούς.
Θυμάται, νιώθει και αλλάζει....

1-12-2005

Τώρα που η ομίχλη διαλύθηκε και τα μπερδεμένα μονοπάτια νικήθηκαν απο ένα κουβάρι ορθής σκέψης, ήρθε η ώρα...
Το χτίσιμο της πέτρινης σκάλας πρέπει να ξεκινήσει απο αυτό ακριβώς το σημείο.
Το επόμενο επίπεδο των αναμνήσεων...

12-10-2005

Ίσως τελικά ο κόσμος να χτίστηκε έτσι, ώστε να φυτρώνουν, στον κήπο του, μορφές ανθρώπων, που σμιλέυοντας το είναι τους, γίνουν χρώματα και φάροι.
Ισως το γκρίζο, που επικρατει, βάφτηκε έτσι ωστε να φαίνεται, το έντονα διαφορετικό, που θα διαλύει, παροδικά την ολότητα του υπάρχοντος κατεστημένου.
Ισως αυτοι οι λίγοι <<εκλεκτοι>>, αντιληφθούν, την ανισσοροπία δυνάμεων που επικρατει και προσπαθήσουν, να ισιώσουν το ζύγι.
Πριν πάρουν και οι ίδιοι τον δρόμο προς τα αστέρια

Τα ες Εαυτόν

Να είσαι σαν βράχος που πάνω του συνθλίβονται τα κύματα. Να θυμάσαι πως είσαι ποιο δυνατός απο τα πρωτόγονα ενστικτα σου τα οποία υποκινούν τα συναισθήματα σου και σε τραβούν σαν να σαι μαριονέτα......Μάρκος Αυρήλιος (Στωικός Φιλόσοφος)